یادی از درگذشتگان..مرحوم عبدالرحیم نجفی
مردی که هم غروب ایل در افق ها را به نظاره نشسته بود و هم طلوع زیباییها را در بلندای کوه دنا ، جوانی که گذر از میان جاشیرهای کوه بیل با آن عطر دل انگیزش و گذر از میان نرگس زارهای گرمسیر با آن بوی دلنشینش بخشی از خاطرات او را در ایل برایش رقم زده بود.
دشت های پرگل را به هنگام بهار خوب می شناخت،چون تک تک چشمه های ایل زلال و پرجم وجوش بود،تنی استوار،روحی بلند، صدایی پر طنین، معرفتی به اندازه ی دنا کوه، و لبخندی که هیچ گاه از لبانش نمی افتاد، راست قامت و راست گفتار، منش و سخاوتش بی نهایت،اخلاق و کردارش مملو از کرامت و صداقت،اما این همه ی قصه نبود. خدای ایلم به هر گلی رسید خوشبوترین و خوش رنگ ترین آن را چید و هدیه ای داد به آسمانها تا در گلدان جاوندانه اش هر صبح نظاره گرش باشد.
نرگس زارها به حرمت قدم هایت دوباره سربراورده بودند ،"چویل" هم دوباره زنده شده بود آنگاه که بویی از تو به مشامش رسید،کبک خال انداخته ی خوش رنگ ایل سرود هایش را به پاس حضورت بارها و بارها در دستگاه طبیعت سر داد
اما با رفتنت چادرهای سپید جمع شد ،چادرهای سیاه به پا شدند،خوش رنگ ترین گل ایل پژمرد،نرگس زارها نشکفته لب فروبستند،"چویل" به تیرگی گرایید،کبک های ایل سمفونی شان رنگ غصه گرفت.
قصه اما رفتن مردی را خبر داد که ستون مردم داری در ایل بود،شاهین مرگ بر آسمان رنگ باخته ی زمستان سرد و بی روح آن روزها چرخی زد،فرود آمد و با فرود آمدنش مرد و زن ،پیر و جوان اشک ماتم ریختند،چرا که مرگ عزیزی را رقم زد که کوه های ایل به حرمت او ایستاده بودند.
شاهین فراغ ،شاهین مرگ ،شاهین سرنوشت بر بلندای بام ایل نگاشت "ستون دیگری در ایل فروافتاد" قامت استوار مردی که اخلاقش زبانزد عام و خاص بود به یکباره فرو افتاد،درزمستانی سرد ایل غروب دیگری را نظاره گر شد
شهر دلم جای خالیت را حس می کند،صدای با صلابت و پرطنینت در وجودم حکاکی شده است،هیچ گاه حمایت هایت را فراموش نخواهم کرد،لبخند زیبای خوش رنگت برایم دنیایی است،هر از گاهی که گذرم به سویت افتد غبار تنهایی را از تن سقف خانه ات می زدایم و...
از این پس در تاریخ ایلمان سرمای زمستان سوز بیشتری خواهد داشت روحش شاد و یادش گرامی
بسم الله الرحمن الرحیم