خبر درگذشت "حافظ" ناگهانی، تلخ و ناراحت کننده بود.پس از مدت ها ک از دنیای مجازی دور بودم ناخودآگاه دلم گرفت.انسان احساساتی نیستم .مرگ حقیقت است.چنان ک صادق هدایت بدان اذعان نموده " و فقط مرگ است ک دروغ نمی گوید" .

شاید ب خاطر تنهایی ، خبر مرگ اشخاص مرا متاثر تر از دیگران می کند.اما اینبار قصه جور دیگریست.پدرم همیشه با یک غرور عجیبی از اولاد علی اکبر ( تلفظ پدرم) یاد میکرد و با کلماتی سترگ از ایشان سخن می گفت.

( شادروان حافظ فرزند جلیل ،جلیل فرزند مرحوم علی اکبر ...مرحوم علی اکبر از بزرگان بنکوی کمندی بوده است..در هنگام سخن، پدرم با آن دایره المعارف شاهنامه ای خاص خودش از این خاندان یاد میکرد)

پس از شنیدن این خبر تلخ  با وجود بغض عجیبی ک دارم ناخودآگاه  "ادبیات پدرم" را مناسب تر دیدم.

حضرت فردوسی بزرگ در سوگ اسفندیار چنین سروده: 

" به پالیز بلبل بنالد همی                         

    گل از نالهٔ او ببالد همی                           

چو از ابر بینم همی باد و نم                

    ندانم نرگس چرا شد دژم "                    

 

آن  پاک گفتار فضای حزن آلود مرگ عزیزی چون اسفندیار را اینگونه فضاسازی نموده : 

      "که داند که بلبل چه گوید همی                   

به زیر گل اندر چه موید همی            

      همی نالد از مرگ اسفندیار                      

ندارد به جز ناله زو یادگار  "             

پدرم در واحه ای از لحظه از نظرم میگذرد: (عامو جلیل ناملایمت های روزگار را دیده و سرد و گرم روزگار را چشیده است،انسانیست صبور ...امیدوارم خداوند به ایشان و خانواده شان صبر عظیم  دهد. راهی نیست همه تسلیم اراده و مشیت الهی هستیم)

پدرم می گوید :( همه اینها را گفتم. باید تسلیم بود.چاره ای نیست.اراده خداوندی ..اما " زبان بزرگان پر از پند بود/ درد تهمتن از جگر بند بود)

 

 ب قول شاعر طوس "  شکاریم یک سر همه پیش مرگ " 

خدایش بیامرزاد.

 

###

شادروان حافظ نجفی فرزند جلیل متولد 1351 خورشیدی

 درگذشته ب تاریخ 1399/02/15 خورشیدی.روحش شاد

با عرض تسلیت.خانواده محترم نجفی ما را در غم خود شریک بدانید

ما را چه می شود ! اردیبهشت 1399