"با خر و قاطر زمین شخم می خورد ،سرتاسر زمین را دانه ی گندم می پاشند،وقت درو می رسد،داس های تیز خبر از مرگ خوشه هایی می دهند که چند صباحی بیش نیست که زیر آفتاب می درخشیدند،مشک های آب در زیر سایه ی "درختچه ها" و در زیر "بافه ها "دروگر را از تشنگی می رهاند،با مشقت فراوان در زیر آفتاب سوزان کار برداشت محصول به پایان می رسد."بافه ها " روی هم انباشته می شوند و "ِپر"(خرمن) اماده ی کوبیده شدن است،قدیم تر ها با خر و قاطر "خرمن ها" را می کوبیدند و بعد ها تراکتور وظایف  خر و قاطر ها را محدودتر کرد .دانه های گندم بر روی هم انباشته شده و با پیمانه "چند من" بودن خود را به رخ صاحب محصول می کشد.

ترکان قشقایی و از آن جمله ترکان بنکوی کمندی شیعه دوازده امامی بوده و در تمامی مراسم ها و اعیاد  با مسلمانان جهان همراه بوده و هستند.حضرت اباالفضل (ع) در میان ترکان قشقایی از دیر باز منزلت خاصی داشته،"قسم خوردن به دو دست بریده حضرت عباس" در دعاوی و اختلافات ،ارجاع نذورات و آرزوها به آن بزرگوار و ...

پس از انباشتن گندم ها بر هم کشاورز خسته و کوفته چند سنگی را از اطراف می آورد و به شکل عمودی بر روی هم می چیند . به عقیده ی گذشتگان با چیدن سنگ ها بر روی هم و " کَره کردن" ،گندم ها را "به حضرت عباس می سپارند".هر رهگذری هر چند محتاج و نیازمند با دیدن "کَره ی حضرت عباس" به خرمن گندم نزدیک نمی شود.چرا که باور دارد دست درازی کردن به مال سپرده شده به نام حضرت عباس عقوبتی دارد که دامنگیر او خواهد شد..

حضرت ابالفضل العباس در روز عاشورا تا آخرین نفس سالار شهیدان را همراهی کرد و لشکر عمربن سعد گویا بیشتر از اهل بیت حسین(ع) تشنه بودند، اما نه تشنه ی آب که تشنه ی خون ایشان ،و ایشان را به شهادت رساندند